Acziyet Beyanı II

Ölümü unuttuk ve sesimiz yükseldi

Bir davaya tutuştu kemik parçaları

Düşmanı olduk makamlardaki kibrin

Yumruklar patladı göz bebeklerimizde

İnsanlar kendini astı her gece

Unutmadık, gerçeğin kavgasıydı rüyalar

Ölümü unuttuk ve koşmaya başladık

Her gün aynı mezar taşında ağladık

Kurtulmak ne mümkündü yarıştan,

Filler tepişti durmadan,

Kan ile yıkanıp, gözyaşıyla durulanan,

Unutmadık, dünyanın aynasıydı vicdan.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.