Kendimle Kavgam

Kalıyorum sağanakta kuru
Çatık namlu, isabetler ıslak
Vezir olmak hasarlı, rezillerde gülen surat
Hangi travmanın diyetiyse ayın şavkı sönecek
İstiyorum;
Ruhum ancak bana diz çökecek
İzlediğim yolun hiçbir haritada yeri yok
Burası misafir olduğum dokuzuncu köy
Bu doldurduğum yirmi birinci senem
Her şeyin en doğrusunu siz bilirsiniz
Benim bir sokak lambası öğretmenim olur bazen
Yere düşmem eğilsem bile
Vakarım ayakta bir baston eskitti
Gözlerim kısık, içlerinde keder
Gözlerim açık, gördüklerim yeter
Gözlerin dikilmiş göğe doğru neden?
Heveslerin kursağında yumru gibi
Mazım bir akşam muameleden sırıtacaksın
Birileri doğruları tam yüzüme tükürmeli
Düşüncelerin ehlileşmeden
Ellerin kanayana dek alkışlayacaksın
 
Uygun adım bekliyorum bir kaldırım taşında
Cehenneme doğru
Bilemiyorum oğlum
Senle son savaştığımızda hala bir çocuktum
Şimdi duruyorum savaşmayıp
Bak ben hala aynı kaldırım taşındayım.
Vera Çakmak

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.