bir vakit saçlarını topluyorsun

gece avuçlarının arasında

birkaç parça toprağa düşüyor

ikinin yolunu bire düşüremeyen ben

hesaplara aldırış etmeden yüzümü topluyorum

sen gülünce kalbime bir tef tutuşturuyorlar

sesinde bir şeyler var

bana hep annemi hatırlatıyor

güneşle uyandığın aynı vakit dünya buz kesiyor

güzelliğin öylesine kıskandırıcı

demokratik bile olsa çözümler istemiyorum

güzelliğine kördüğüm olarak kalmak istiyorum

sen gülünce kalbime bir tef tutuşturuyorlar

çiçekler yetiştirdim

üstelik sana yetiştim

böyle muhteşem şeyler yalnızca kitaplarda olmuyor

gülüşünü görmek ve seni sevmek yetiyor

sen gülünce kalbime bir tef tutuşturuyorlar

Alperen Alparslan Gözen

0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir