Acziyet Beyānı

Bilinsin ki acizim.

Bundan olsa gerek,

Hükmedemiyorum göğüs kafesimdeki karınca yuvalarına,

Hükmedemiyorum geceleri küfürler yağdırdığım duvara.

Ve gurbet yükü omuzlarımda,

Sanki on yaşında bir çocuğun dizinde,

Durmadan büyüyen bir yara.

Sonra sımsıkı sarılıyorum delirmek vehmine,

Sürükleniyor.

Dudak kıvrımında devriliyor tramvay,

Gülmeye mahcubum artık,

Ağzımdan tütüyor,

İnsanlığım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.